Soñadores que me siguen

miércoles, 29 de febrero de 2012

La luz al final del camino

Cuesta respirar cuando el que cree que tiene poder sobre ti aprieta el cuello.

Pero acogiéndonos al “el que cree...” aspiramos un poco de aire, que nos alienta y nos da fuerzas para luchar por lo que es nuestro.

El camino se ha torcido. El camino por donde antes andábamos seguros, con paso firme, sin miedo, ha cambiado por completo.

Pero seguiremos caminando por él, pese al miedo y la inseguridad, mirando siempre hasta donde alcance nuestra cansada vista, buscando un atisbo de esperanza, la luz que por tenue que sea, nos de la señal de que el camino, al final y pese a las dificultades se vuelve a enderezar.

jueves, 23 de febrero de 2012

Intranquilidad

Las cosas siempre cambian de un día para otro.

La tranquilidad, difícil posición en el mundo de hoy, donde el stress aliado con la desconfianza ganan la batalla, llamando a gritos a la intranquilidad.

Entonces esta llega...

... intranquilidad de perder el trabajo...,
de no encontrar uno nuevo...,
de perder tu bienestad...,
tu casa...,
los amigos...,
la familia...

¿Pero como combatirla, como escapar de sus garras?

Por que lo peor de todo és que la Intraquilidad se acomoda en nuestro pecho oprimiendonos cada día, ahogandonos, hundiendonos, haciendonos cada día más débiles para dejarle paso a su gran compañera, la depresión, por que cuando se pierde todo ápice de esperanza llega esta con su caballo de batalla, pisando fuerte, seguro, invencible.

Pero tenemos que ser fuertes y como dijo Ghandi: "la actitud que tome frente a la vida, es la misma que la vida tomara frente a mí"


jueves, 2 de febrero de 2012

Un pardal...

Diumenge, en el Far em vaig sentir observada, em vaig girar i allà hi era ell...


martes, 17 de enero de 2012

Manolo Fraga Iribarne

lunes, 2 de enero de 2012

Feliz complicat 2012

Bé, crec que ja és hora que m'aturi cinc minuts per dir-vos quatre coses, ara que comença el any...

Primer de tots donar les gràcies a tots els que han estat al costat meu durant l'any 2011, 2010, 2009... en especial als...

... que m'han acompanyat a descubrir el món amb les raquetes de neu... queda molta encara per trepitjar!

Als que s'han posat el arnès i el disipador per assegurat totes les seves il·lusions, pujant grapes i ponts tibetans, per arribant finalment a tocar el cel...

Als què els deixem guiar per una novata per terres Penedenques a dues rodes... jejejjee, us tornaré a liar per nous camins, ja els tinc al cap...

Per als Senyors de Ribes de Freser, que encara la distancia se molt bé que tinc dos amics a les vostres gèlides terres i sempre sòc ben rebuda al vostrè palau...

Al meu bon amic, que en possa el punts sobre les is, m'aconsenya i escolta, en dona força per continuat cap a davant, apoja tots els meus projectes, inclòs és capaç d'agafar un Vaixell i ficat totes les seves il·lusions en una motxilla per buscar nous camins i nous amics al meu costat. Gràcies per aguantar-me...

A una treballadora de la Sony, que encara la distancia imposada per l'incomprensió, sé que m'estima. I al seu senyor, que malgrat que m'ha tancat el seu cor, sé que en un raconet molt molt al fons la meva llum brilla amb una tenué llum...

Al que m'obert la finestra del seu facebook, malgrat que els dos sabent que mai ens agregarem com amics...

Al boig que em segueix per les terres de Rubió, donar-me la oportunitat de descobrir nou camins i nova gent. Aquest any em compraré unes botes noves per trepitjar les vies romanes de Lleida, m'acompanyaras, oi?

A la pitonisa per la seva amistat desinteresada, per ensenyar-me i ajudar-me a veuré que hi ha un cami cap a la felicitat, per obrir-nos la porta de casa seva i regalar-nos el seu sonriure....no canviïs mai!!!

A les veïnes retrobades.... ens veiem TOTHES aviat.

A les amigues d'escola, torna a passar massa temps, a que esperent???

A la amiga que va matxar a terres Manresanes buscant la seva felicitat sense oblidar-se que a Barcelona et quedaba un tros molt important de la seva vida. Ja has trobat noves piscines buides om ficar-nos per trobat noves il·lusions?

A la Roser, gràcies per la teva dolçor. A la Eva, que no et deixa "anar per lliure"... us trobo a faltat...

Al meu germà i la meva cuña, que se que hi són al carrer Joaquim Valls...

A la gent que aconsegueix que et compleix el seu Mandala i no oblida que son un grup que lluita per ser cada dia una mica millor...

A la Comissió de veins que cada dia ho fa millor i vetlla pels interessos de la Comunitat de la Via Favencia, al barri alt de Barcelona...

I a tota la gent que pensa en mí i no m'oblida... FELIZ COMPLICAT 2012!!!

viernes, 28 de octubre de 2011

Llegaste con la primavera...

Llegaste con la primavera, un día de sol espléndido, un día de rosas, un día de amor.


Han sido1020 días de felicidad, de miradas de ojos negros, de mordisquitos a traición, de achuchones cariñosos.

Fuistes silencioso, hasta que llego el Gringo y oímos por primera vez como le plantabas cara y le decías: "Cuidadico conmigo...".

Disfrutastes en Bagà cuando te sacaba a que te diera el aire y el sol, pese al mareo que me cogías en el viaje.

Fuiste dulce, alegre, entrañable y sobre todo, precioso. No podía dejar de mirarte, porque me tenias enamorada y has dejado un gran vacío con tu marcha.

Por que hoy, un día gris y lluvioso, me has dejado, con la llegada del otoño, con la llegada de la oscuridad y el frío.

Peque, espero que seas super feliz en el cielo de lo ratoncitos, que sigas siendo igual de glotón y que no te falte allí tu tomate, tu lechuguita y tus galletitas de chocolate.

D.E.P



lunes, 10 de octubre de 2011

Dulce tarde de domingo


Ummmmmmm, sobran las palabras...

miércoles, 31 de agosto de 2011

Puentes

Los puentes, esa curiosa construcción en la que nos adentramos sin miedo, mayoritariamente, para cruzarlos en nuestra búsqueda infinita hacía quién sabe donde.

Los hay cortitos. Estos casi son imperceptibles por que cuando nos queremos dar cuenta ya hemos llegado a nuestro destino, sin darnos la opción de decisión ni arrepentimiento.

Luego están los puentes de arco. Estos tienen su fuerza el los pilares que sujetan los arcos y en los apoyos en tierra firme. El truco para pasarlos esta en pararse justo en el momento en el que la pendiente cambia y allí, decidir hacia donde seguir, hacia atrás retomando nuestros pasos o hacia delante, adentrandonos en lo desconocido.

Nos podemos encontrar los que tienen un techo y hace que nuestro camino debido a la falta de luz sea incierto, aunque al final siempre veamos la salida. Esta a veces no es la esperada, pero al fin y al cabo estaremos fuera y ese será el momento en el que tendremos que seguir caminando.

También están los puentes móviles, que cuando menos te lo esperas abren sus compuertas y aquí todo dependerá de que el lado elegido para quedarte es el correcto.

Los puentes colgantes harán que vacilemos en nuestro andar por que cada paso deberá de ser seguro, tanto si es hacia delante o es hacia atrás. Este se deberá tomar, a ser posible en días de calma, para evitar las oscilaciones del mismo. Son puentes llenos de peligros, que nos harán trabajar para llegar a un destino final.

Pero los más peligrosos son lo peatonales, por que la corriente originada por la gente que lo transita puede que nos lleve a lugares donde no queremos ir y esto hará que nos sintamos de todo insatisfechos. Aquí es donde tenemos que ser más fuertes, donde menos tenemos que dudar y donde más seguros nos debemos encontrar a cada paso a dar.

Y finalmente están los largos, los más duros, por que hacen que la llegada al final sea trabajosa. Estos se pueden cruzar con alegría, sabiendo que lo que te espera al final será la recompensa al esfuerzo depositado o con pena, si se sabe que al final todo llegara a su fin.

Ahora te toca elegir el puente por el que quieres transitar… ¿te atreves a cruzar?

sábado, 20 de agosto de 2011

viernes, 29 de julio de 2011

Cerrado por vacaciones

...

lunes, 4 de julio de 2011

REFUGI COMAPEDROSA


AQUEST CAP DE SETMANA EM PUJAR UN GRUP DE PERSONES DEL CENTRE EXCURSIONISTA DE CATALUNYA A GAUDIR DEL FANTÀSTIC PARC NATURAL DEL COMAPEDROSA.

TOT A SIGUT GENIAL, LA FORMULA NATURA- COMPANYIA A FUNCIONAR D’ALLÒ MÉS BE, INCLÚS MILLOR DE L’ESPERAR. PERÒ EL QUE NO SABIEN ÉS QUE SERIEM MALTRACTATS E INSULTATS PER LA GUARDA DEL REFUGI.

AQUESTA “SENYORA”, PER DIR-LI D’ALGUNA MANERA, ENS HA CONTESTAT DE MALES MANERES A TOTES LES NOSTRES DEMANDES, FETES DE MANERA CORRECTA I AMB EDUCACIÓ. S’HA NEGAT A DONAR-NOS UNA FACTURA EN CONDICIONS A L’HORA DE PAGAR LA PERNOCTA, ENCARA QUE ENS HA COBRAT EL IMPOST REGLAMENTARI. S’HA QUEIXAT DE QUE UNS FOSIN FEDERATS I ALTRES NO, QUE LI DEMANESIM UNA CULLERETA, QUATRE GALETES... DE TOT. A PART DE DIR-NOS QUE “ELLA PORTABA AL REFUGI MÉS DE QUINZE ANYS I ALLÒ ERA CASA SEVA I MANABA ELLA”

TOT AIXÒ I MÉS, NO NOMÉS AMB EL NOSTRE GRUP, TAMBÉ AMB LA DEMÉS GENT QUE GAUDIA DEL PARATGE. INCLÚS EL DIUMENGE AL MATI, DESPRÉS D’ESMORZAR, A UNES PERSONES QUE EL DIA ABANS HI HAVIEN BEGUT UNA LLAUNA, ELS VOLIA COBRA EL PREU MÉS L’IMPOST, DOTZE MISERÒS CÈNTIMS, COSA ALS QUE ELS VAN NEGAR.

PENSO QUE TOT PLEGAT ÉS UNA LLÀSTIMA I QUÈ MALGRAT EL ENTORN FA QUE T’OBLIDIS DE TOT, LES PERSONALITATS COMPETENTS DEL COMÚ DE LA MASSANA TENDRIEN QUE PENDRE LES MEDIDES OPORTUNES PER POSAR FI A AQUEST ABÚS DE PODER.

"SENYORA”, ELS MUNTANYENS ANEM A LA MUNTANYA A GAUDIR, CONSTI EL QUE CONSTI, PER QUE BE QUE LI VAM PAGAR TOTS ELS SEUS SERVEIS. SI NO LI AGRADA TRACTAR AMB LA GENT, BUSQUESI UN ALTRE TREBALL O AL MENYS, FACI ALGUN CURS D’EDUCACIÓ I DE TRACTE AMB LA GENT, PER QUE LA SEVA ACTUACIÓ AQUEST CAP DE SETMANA HA SIGUT MÉS QUE DEPLORABLE.

lunes, 27 de junio de 2011

Mariquita


Aveces se consiguen imagenes sencillas a la vez que expertaculares.

sábado, 4 de junio de 2011

Grafitis

Hoy he ido a dar un paseo con el Gringo, mi perro, y como he cambiado la ruta he pasado por debajo de la Ronda de Dalt, donde los "incivicos" hacen obras de arte.

Os dejo una muestra...

martes, 24 de mayo de 2011

Juzgar, reflexionar y elegir


"Si no tienes la libertad de elegir tu propia actitud, ¿que otra libertad esperas poder tener?
Arturo Graf"


Hace unos días, hablando con una persona me dijo cual era una de mis debilidades, que yo ya conocía: juzgo a la gente, entre otras cosas...

Ante este hecho hay diferentes puntos de vista, el de mí conocido y el mio, claro.

El de mi conocido es el siguiente: esta debilidad hace que pierda amigos por que junto a esto, va mi poca discreción por decir lo que pienso, cosa que hace que sea del todo negativo para mi persona (y supongo que del que escucha lo que no quiere oír), por lo que me invita a la reflexión y me pide que cambie.

El mio: admito que es una debilidad, pero creo que esta debilidad va unida a la sinceridad y a mi libertad de pensamiento ante lo que me rodea, por que cuando juzgo se esta representando lo que pienso y lo que pienso es un sentimiento sincero.

Así, si dejo de juzgar, dejare de pensar en lo que me importa, y esto me anulara como persona al no poder trasmitir a los demás lo que siento.

Y llegados a este punto y habiendo reflexionado, he decidido que seguiré siendo como soy, con mis virtudes y debilidades, abierta a todos los que me quieran escuchar y respectar y sabiendo que con esta decisión seguiré perdiendo a los que pensaba que eran mis amigos (también pienso que los amigos te los vas encontrando por el camino...unos se quedan, otros se van, unos tiran por el camino de la derecha cuando tu te vas hacia la izquierda, etc, etc)


jueves, 14 de abril de 2011

El mar

Hoy por motivos de trabajo he tenido que ir a Blanes, Girona.

El tren ha salido con un cuarto de hora de adelanto, según la hora fijada por la vendedora de billetes. Al subir al tren he buscado un asiento en ventana lado mar, pero no lo he encontrado, así que me he sentado al lado de una señora, que para suerte mía, se ha bajado en Sant Adrià del Besós. Ya tenia ventanilla...

El cielo estaba gris, pero esto hacia que el mar se debatiera entre el gris perla y el verde. A la vez este, estaba super calmado y eso, añadido a la música suave que salia de mi mp4 ha hecho que me fuera relajando y que cada vez más disfrutara y disfrutara del entono que se iba abriendo a través de la ventanilla del tren. Que agradable es viajar en tren...


Muchas veces he hablado con la gente con la que comparto mis salidas a la montaña que nos gustaría acabar allí, viviendo en un pueblecito en medio del monte, ya sea alta o baja montaña, pero salir de la estresante ciudad en la que vivimos. Pero cuando veo el mar, aunque no lo piso muy a menudo, se que no podría vivir sin el.


Hace unos años me fui de vacaciones a Zaragona, a casa de unos familiares y a la semana me descubrir mirando a lo lejos buscando algo. No sabia lo que era, pero miraba a lo lejos sin saber porque. Cuando llegue a casa, deje las maletas y me dirigí a la ventana. Entonces lo vi, el mar. Cuanto lo había hechado de menos sin yo saberlo.

Ya en Blanes, mientras esperaba a la hora de la reunión me he acercado al paseo y me han dado unas ganas locas de pisar la arena y mojarme los pies, pero también he pensado que seria un engorro pues aún llevo medias. Pero bueno, dentro de cuatro días, bajo seguro, no puedo atrasar más mi visita a el.

Luego, de vuelta a casa el sol había ganado la batalla a las nubes y esto ha hecho que el mar fuera verde y la arena un poco más dorada (aun tiene el color pálido del invierno). Se empezaba a picar, soplava en viento y las olas rompían con su espuma blanca.

Que suerte he tenido hoy de disfrutar de todo esto. Que suerte he tenido con el trabajo que tengo, que me manda de excursión...


Ah, y si ampliáis la foto, vereís que el peñón tiene dos banderas, una senyera y otra republicana, que hoy es 14 de abril...


(fotos tomadas con el teléfono mobil, con el cristal del tren sucio...)